ΜΠΛΟΟΓΚΛ. Ψάξε τα ελληνικά blogs

ΔΕΗ τζαμπατζήδες

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011 7:21 μμ |

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ολόκληρα ορεινά χωριά στην Ελλάδα που δεν πληρώνουν ρεύμα;

Μπορείτε να μου πείτε πως;

την επόμενη εβδομάδα η δικά μου εκδοχή.


ΠΟΙΗΣΗ 12

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010 12:25 πμ |

Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου

Μονόλογος υποψηφίου διδάκτορα

 

Θα ταξιδέψω όλη νύχτα με κλειστό αμάξι

 

Υγρό το οδόστρωμα, σηματοδότες και πρατήρια διάφανα

Τσαμπιά από ορεινά χωριά κατρακυλούν στην άσφαλτο

Τα εργοστάσια ξεμεθούν, σβήνουν τα φώτα τους

Η γκρίζα αυγή θα με υποδεχθεί στην πόλη

Σε σπουδαστήρια και διαδρόμους μάταια θα γυρνώ

Οι σκυθρωποί καθηγητές θα μου μιλούν με απόγνωση

Για τα γυμνά οροπέδια και τα φορτηγά

¶ψογος θα' μια μα ψυχρός μαζί τους

 

Μετά θα φύγω για τη λίμνη. Τσαλαπατώντας τα χρυσά

            Φυλλώματα

Των φθινοπώρων μαλλιών του με τα δέκα δάχτυλα

Θα βρω και θ'  αγκαλιάσω το Βαγγέλη

 

Κι ύστερα θα χαθώ μήνες στις όχθες του

Τα λυρικά βουνά  θα κατεβάζουν χιονοπτώσεις

Η διατριβή μου θα ερευνά πόθους νεκρούς λατίνου ποιητή

Θα καταφύγω στην καρδιά της λίμνης

 

Φεύγω γι' ανώτερες σπουδές στα Γιάννενα

Μπορώ εν ανάγκη, να υπηρετήσω επί μισθώ

Μια τοπική, μιαν ανθρωπιστική αξία

κάτι

ΠΟΙΗΣΗ 11

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010 10:59 μμ |

18 Μαρτίου 2010

Νίκος Καρούζος

 

Στην ύλη εισχώρησα ουρλιάζοντας

 

Δύο θάλασσες με κυνηγούν : η ζωή και ο θάνατος

Δύο ρεύματα π' αναθέματα στην καρδιά μου ...;.

Ψάχνω για να βρω μεσ΄ στο σκυλοπιωμένο κεφάλι μου

Δεύτερη κτητικά αντωνυμία

Δε βρίσκω - νοημοσύνη. Δε μαρμάρωσα τίποτα

Να παίζουμε τους ανέμους

Να παίζουμε γλυκά τους κολασμένους

Τι βρέφος ηδυνόμενο το ποίημα

Κι ο φουκαριάρης ο Ιησούς

Μ' ένα πορτοκαλένο σωβρακάκι

Κρεμιέται κάθε χρόνο στα έαρα

Η τέχνη μας η φριχτότερη του εγώ μεταμφίεση.

ΠΟΙΗΣΗ 10

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010 6:59 μμ |

1

ΠΟΙΗΣΗ 9

Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010 10:04 μμ |

13  Μαρτίου 2010

Γιώργος Βέης

 

Έξω απ' τη φωλιά της αλεπούς

 

Καλά τα κατάφερα ως εδώ

Να μαθαίνω μνήμη παράς σκέψη

-σε λίγες μέρες θα' χω μπει σ΄ άλλους κήπους

Δε θα' χω τα παλιά δόντια να κοιτάζω το μέλλον

Να προσέχω το ουράνιο τόξο

Να μη γίνει κι αυτό εικόνα.

 

Νύχια άυπνα , απρόβλεπτη χρυσή νύχτα

 

Αύριο να θυμηθώ

Ν΄ αλλάξω θήραμα, θέση, να προλάβω τη σφαίρα

Πριν τρυπήσει τ΄ όνειρο πως είμαι σίγουρα δάσος 

5 Μαρτίου - 3 Απριλίου 2010  Κάθε ημέρα και ένας διαφορετικός ποιητής:

Eπιμέλεια : Γ. Παπαγεωργίου

ΠΟΙΗΣΗ 8

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010 9:51 μμ |

12 Μαρτίου 2010

 

Κικη Δημουλά

 

AΣEBEΣ TO KANONIKO

 

Τρελάθηκες δύση;

Βγάλε

ΠΟΙΗΣΗ 7

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010 10:28 μμ |

11 Μαρτίου 2010

Γιάννης Κουγιούλης

 

Ταξίδι για τα Κύθηρα

Πόση καλωσύνη
γύρω μου κι εντός
από του παντός
τη μεγαλωσύνη!

Βάρκα με προσμένει
μ' ανοιχτό πανί
κι οι εφτά ουρανοί
πάνω μου ανοιγμένοι.

Μόνος! στο πλευρό μου,
σύντροφο πιστό,
απ' τον κόσμο αυτό,
πήρα τ' όνειρό μου...

Τραγουδώ βαθιά μου:
σε ψιλή κλωστή
έχει κρεμαστεί
κι η στερνή χαρά μου.

ΠΟΙΗΣΗ 6

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010 8:05 μμ |

10 Μαρτίου 2010

Τάσος Λειβαδίτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

ποίηση 4

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010 6:37 μμ |

8 Μαρτίου 2010

Κωστής Γκιμωσούλης

Αγάπη από ζήλια


Αγάπη από ζήλια
Έφυγε κι ήρθε
ήρθε κι έφυγε
γκρέμισε τον τοίχο
και τον έχτισε
άναψε φωτιά στο σπίτι
και την έσβησε
ένα φεγγάρι μ'ερωτεύτηκε
και πάει πια
με ξέχασε.


5 Μαρτίου - 3 Απριλίου 2010

Κάθε ημέρα και ένας διαφορετικός ποιητής:

Eπιμέλεια Γ. Π.

ποίηση 3

Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010 12:03 πμ |

Μαρτίου 2010

Κατερίνα Γώγου

 

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
πού κάνουν τραμπάλα στίς ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ό τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων καί εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους καί ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σέ καμπαρέ τής Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τούς στρίμωξαν καί τά κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια καί οινόπνευμα νά κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα καί δέν κοιμούνται.
'Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στίς ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια
μανταλάκια
τίς ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται δμοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
τό τηλέφωνο τό τηλέφωνο τό τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά τό ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό, τι λάχει.
Ολο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δέν τούς αφήσατε σπιθαμή γιά σπιθαμή.
"Ολοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε μέ μαύρο χρώμα
γιατί τούς ρημάξατε τό κόκκινο
γράφουνε σέ συνθηματική γλώσσα
γιατί ή δική σας μόνο γιά γλύψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά καί σύρματα
στά χέρια σας. Στό λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.